Το κάρβουνο και το διαμάντι

Μέχρι περίπου τον μεσαίωνα μεσουρανούσε η τέχνη της αλχημείας (Αλχημεία, το Κλειδί των Μυστηρίων. Εκδόσεις Ανιχνευτές.σελ. 80-85.) , κάτι σαν την σημερινή χημεία. Σε αυτήν την τέχνη, κυρίαρχο όλο έπαιζε η χρήση διαφόρων υλικών και κυρίως των μετάλλων. Εξ' άλλου δεν διαφέρει πολύ η όλη διαδικασία από την μετατροπή του σιδήρου σε ατσάλι και η μορφοποίησή του σε Σπαθιά ή άλλα αντικείμενα. Αν και απλή η διαδικασία της μετατροπής του σιδήρου σε ατσάλι, θερμαίνοντας τον σίδηρο και μετά την μορφοποίησή του η απότομη αλλαγή θερμοκρασίας, εν τούτοις, δεν ήταν τέχνη η οποία ήταν εύκολη.

Σε αντίστοιχες μετατροπές με κυρίαρχη αυτή της μετατροπής μετάλλου σε χρυσό, καταπιάνονταν οι αλχημιστές κάποιου επιπέδου μέχρι και την εποχή του μεσαίωνα. Η ίδια αυτή η μετατροπή μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την ιατρική, την χημεία, την μεταλλουργία, αλλά και σε ένα διαφορετικό επίπεδο, την μετατροπή έμψυχου υλικού σε κάτι διαφορετικό. Χρησιμοποιώντας την τεχνική της εκπαίδευσης, τρόπον τινά, μπορεί κάποιος να μετατρέψει ένα άγριο ζώο σε κατοικίδιο. Τα παραδείγματα εδώ μπορούν να είναι άπειρα και σίγουρα πολλά από αυτά είναι αποτέλεσμα αφ' ενός της αλχημικής και μαγικής τέχνης αρχαιοτάτων χρόνων και αφ' εταίρου της τεχνολογικής εξέλιξης που έχει προκύψει μετά την βιομηχανική επανάσταση του 18ου αιώνα.

Έτσι η σχέση μεταξύ δύο διαφορετικών συστατικών μπορεί να έχει την ίδια βάση, αλλά να πρόκειται για δυο πολύ διαφορετικά τελικά υλικά. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την περίπτωση του διαμαντιού και του κάρβουνου. Το κάρβουνο και το διαμάντι αποτελούνται από την ίδια μοριακή σύσταση, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι και το κάρβουνο και το διαμάντι είναι στην ουσία το ίδιο ακριβώς υλικό. Το μόνο το οποίο αλλάζει είναι η δομή των μορίων στο κάθε ένα. Το διαμάντι έχει τα μόριά του τέλεια ευθυγραμμισμένα μεταξύ τους, ενώ στην περίπτωση του κάρβουνου,τα μόρια βρίσκονται σε μια άτακτη διάταξη. Για να γίνει η μετατροπή του κάρβουνου σε διαμάντι, πρέπει να επέλθουν μεγάλες αλλαγές σε επίπεδο χρόνου, πιέσεων και ζύμωσης, τέτοιες που δεν είναι εφικτό να γίνει από ανθρώπινο χέρι. Ο χρόνος που απαιτείται μπορεί να είναι της τάξεως των χιλιάδων ή εκατομμυρίων ετών και οι πιέσεις τέτοιες, που μόνο οι ογκόλιθοι της γης να μπορούν να προσφέρουν συνεπικουρούμενες από την ελκτική και μαγνητική ενέργεια της γης.

Αντίστοιχα, και ο άνθρωπος εξελίσσεται συνεχώς σε μια ατέρμονη διαδικασία μεταστοιχείωσης ή μετουσίωσης. Είναι τόσα πολλά αυτά τα οποία θα πρέπει να εναρμονιστούν στο ον άνθρωπος, που είναι εξαιρετικά δύσκολο αυτή η αλλαγή να γίνει σε μια μόνο ζωή. Αρχίζοντας εσωτερικά στον άνθρωπο, θα πρέπει όλα όσα βρίσκονται μέσα στην ψυχοσύνθεση και το μυαλό του ανθρώπου να μπουν σε τέλεια τάξη, έτσι ώστε η ζύμωση που θα επέλθει από αυτή την αλλαγή να αντικατοπτριστεί και το εξωτερικό περίβλημά του. Αν και εφ' όσον ο άνθρωπος μπει σε αυτήν την διαδικασία της μετουσίωσης σε κάτι καλύτερο, πιο καθαρό, πιο κρυστάλλινο, τότε αυτή η αλλαγή θα επιφέρει και τις αντίστοιχες αλλαγές στο ίδιο του το σώμα. Δεν είναι εξ' άλλου λίγες οι αναφορές από την ιατρική και επιστημονική κοινότητα, ότι η ψυχολογία έχει την δυνατότητα να θεραπεύει το σώμα (Όταν ο νους θεραπεύει το σώμα, Manning Matthew, εκδόσεις Καστανιώτη - Επίδραση Placebo - Κβαντική Βιοανάδραση - Η Lissa Rankin, κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης ομιλίας της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης TED, εξήγησε την επίτευξη θεραπείας με τη σκέψη και μόνο.)

Θέτοντας τον άνθρωπο στην διαδικασία της μετουσίωσης, ξεκινάει μια αλχημική μετουσίωση, η οποία μετατρέπει τον άνθρωπο σε "μετάνθρωπο", σε διαμάντι, κάνοτάς τον έτσι διαυγή, μεγάλης αξίας και συμπαγή, όσο το ίδιο το διαμάντι. Τέτοια παραδείγματα έχουμε άπειρα στην χώρα μας, όσο και αν φαίνεται αυτό περίεργο ή αδύνατο. Αρκεί κανείς να σκεφτεί τους μύριους φιλοσόφους και επιφανείς της αρχαίας Ελλάδας, και θα καταλάβει αμέσως.

Βέβαια, για να γίνει αυτή η τεράστια αλλαγή, προϋποθέτει τουλάχιστον την εκ του ανθρώπου αποδοχή και θέληση για κάτι τέτοιο. Δυστυχώς στην εποχή που ζούμε, αυτό είναι μάλον μη αποδεκτό, και υπάρχουν πολλοί πολέμιοι αυτής της διαδικασίας.

Αν φανταστεί κανείς την συσχέτιση της κατάστασης του διαμαντιού με την κατάσταση του μετουσιωμένου ανθρώπου, ή "μετανθρώπου", θα δει πάρα πολλές ομοιότητες (όχι λιγότερες από αυτές του κάρβουνου με τον πρωτόγονο, ή μη εξελιγμένο άνθρωπο). Πόσο πιο συμπαγές είναι το διαμάντι από έναν Δράκοντα, ή έναν Λεωνίδα και πόσο διαυγέστερο μπορεί να είναι το διαμάντι από έναν Αριστοτέλη ή έναν Σωκράτη ή έναν Σοφοκλή;

Το δύσκολο είναι και θα παραμείνει η διαδικασία της μετάλλαξης, η οποία εκτός από χρονοβόρα είναι και απολύτως πιεστική, αφού η αντιστοιχία των πιέσεων της μετάλλαξης του διαμαντιού υφίσταται στην μετατροπή του ανθρώπου σε "καθαρό άνθρωπο". Και ποια η διαφορά της πίεσης του διαμαντιού από τα υπόλοιπα υλικά σε σχέση με την πίεση που υφίσταται ένας τέτοιος άνθρωπος από το ίδιο του το περιβάλλον, το οποίο δεν θα δεχτεί αμαχητί αυτή την εξέλιξη, αφ' ενός λόγω του νόμου της αδράνειας και αφ' εταίρου της αντίστασης των ιδίων ανθρώπων από τον μύθο της σπηλιάς του Πλάτωνα:

---

ΠΛΑΤΩΝ - ΠΟΛΙΤΕΙΑ - Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ
Μετὰ ταῦτα δή, εἶπον, ἀπείκασον τοιούτῳ πάθει τὴν
ἡμετέραν φύσιν παιδείας τε πέρι καὶ ἀπαιδευσίας. ἰδὲ γὰρ
ἀνθρώπους οἷον ἐν καταγείῳ οἰκήσει σπηλαιώδει, ἀναπεπτα-
μένην πρὸς τὸ φῶς τὴν εἴσοδον ἐχούσῃ μακρὰν παρὰ πᾶν
τὸ σπήλαιον, ἐν ταύτῃ ἐκ παίδων ὄντας ἐν δεσμοῖς καὶ τὰ
σκέλη καὶ τοὺς αὐχένας, ὥστε μένειν τε αὐτοὺς εἴς τε τὸ
[514b] πρόσθεν μόνον ὁρᾶν, κύκλῳ δὲ τὰς κεφαλὰς ὑπὸ τοῦ δεσμοῦ
ἀδυνάτους περιάγειν, φῶς δὲ αὐτοῖς πυρὸς ἄνωθεν καὶ πόρ-
ρωθεν καόμενον ὄπισθεν αὐτῶν, μεταξὺ δὲ τοῦ πυρὸς καὶ
τῶν δεσμωτῶν ἐπάνω ὁδόν, παρ’ ἣν ἰδὲ τειχίον παρῳκο-
δομημένον, ὥσπερ τοῖς θαυματοποιοῖς πρὸ τῶν ἀνθρώπων
πρόκειται τὰ παραφράγματα, ὑπὲρ ὧν τὰ θαύματα δεικνύασιν.


Ὁρῶ, ἔφη.

Μετάφραση

Ύστερ' από αυτά, είπα, δοκίμασε να απεικονίσεις την ανθρώπινη φύση μας ως προς την παιδεία και την απαιδευσία της πλάθοντας με το νου σου μια κατάσταση όπως η ακόλουθη. Φαντάσου δηλαδή ανθρώπους σ' ένα οίκημα υπόγειο, κάτι σαν σπηλιά, που το άνοιγμά της, ελεύθερο στο φως σε μεγάλη απόσταση, θα απλώνεται σε όλο το πλάτος της σπηλιάς, και τους ανθρώπους αυτούς να βρίσκονται μέσα εκεί από παιδιά αλυσοδεμένοι από τα σκέλια και τον αυχένα ώστε να μένουν ακινητοποιημένοι και να κοιτάζουν μόνο προς τα εμπρός χωρίς να μπορούν, έτσι αλυσοδεμένοι καθώς θα είναι, να στρέφουν γύρω το κεφάλι τους· κι ένα φως να τους έρχεται από ψηλά κι από μακριά, από μια φωτιά που θα καίει πίσω τους, κι ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, στην επιφάνεια του εδάφους, να περνάει ένας δρόμος· κι εκεί δίπλα φαντάσου ένα τειχάκι χτισμένο παράλληλα στο δρόμο σαν εκείνα τα χαμηλά παραπετάσματα που στήνουν οι ταχυδακτυλουργοί μπροστά στους θεατές για να δείχνουν απο 'κει τα τεχνάσματά τους.

Το φαντάζομαι, είπε.

---

Έτσι φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι παρόλο που υπάρχουν παράλληλα και κάρβουνα και διαμάντια, και ενώ ουσιαστικά αποτελούνται από το ίδιο υλικό, λίγοι είναι αυτοί που μέσα από την διαδικασία της μετάλλαξης αυτής έχουν καταφέρει να φτάσουν στα ανώτερα επίπεδα της κατάστασης που μπορούν να φτάσουν.

Δεν φτάνει να είσαι κάτι, πρέπει αυτό το κάτι να το μεταλλάξεις στο καλύτερο.

Η τραγωδία του Αριστείδη του δίκαιου.

Είναι πολλά εκείνα τα οποία κάνουν τον Έλληνα αυτό που είναι. Αν ξεκινούσα να αραδιάζω τα γνωρίσματα και χαρακτηριστικά του Έλληνα θα ήθελα μια ιστοσελίδα μόνον με αυτά, και αν πρόσθετα και τα επίθετα που του ταιριάζουν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, τότε θα έπρεπε να γράψω βιβλίο για να μπορέσω να εκθέσω τα πιο σημαντικά.
 Και πάλι, ο Έλληνας θα αποκτούσε χαρακτηριστικά τα οποία δεν θα είχαν ακόμα όρους να εκφραστούν σε ένα βιβλίο.
Αυτό είναι και εκείνο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την περίπτωση της εκδίωξης του Αριστείδη του δίκαιου από την Αθήνα.
Η ιστορία έχει περίπου ως εξής, χωρίς πολλούς πολλούς σχολιασμούς και γλαφυρότητες:
"Κάποιος Αθηναίος ο οποίος δεν ήταν ικανός στην λάξευση ονόματος επάνω σε ένα όστρακο (θραύσμα πήλινου αγγείου) και ζήτησε από κάποιον άλλο συμπολίτη του να τον βοηθήσει. Ο τελευταίος όταν ρώτησε τον πρώτο για τον λόγο που ήθελε να εξοστρακιστεί ο ο Αριστείδης του Λυσιμάχου,του απάντησε ευθαρσώς ότι του ήταν αντιπαθές και ενοχλητικό το ότι τον φώναζαν "δίκαιο".

Με μία πρώτη ματιά, είναι σαφές ότι αδίκως εξοστρακίστηκε ο Αριστείδης, και οι Αθηναίοι συμπολίτες του τότε, όπως και σήμερα, ήταν υπερφίαλοι και ανισόρροποι. Και πραγματικά, ο Έλληνας δεν έχει τον θεό του. Είναι χαοτικός και ακόμα και τους θεούς που τον προσέχουν είναι σε θέση να βρίζει.
Αλλά από την άλλη πλευρά (ίσως και όχι), ο Έλληνας έχει την θεϊκή ικανότητα να μην δογματίζετε, να μην βάζει παρωπίδες και να είναι αιώνιος νέος. Έτσι, ως ένας έφηβος ο λαός της Ελλάδος (με τα ειδικά αυτά γνωρίσματα αυτού του έθνους, την γλώσσα, την μυθολογία, την ιστορία και τόσα άλλα), θα διαλέξει την αέναη κίνηση και την ακατάπαυστη αλλαγή. Δεν θα δεχτεί ούτε το άτομο μέσα στα ίδια του τα κύτταρα, το οποίο δεν τηρεί τον νόμο της έλλειψης της αδράνειας.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια αέναη κίνηση, σε μια ταλάντωση θα μπορούσε να πει κάποιος ή σε μια δόνηση ένας άλλος. Αυτή είναι που της επιτρέπει να μην μένει στάσιμη και να συνεχίζει την πορεία της στο χωρόχρονο.

Πίσω στον Αριστείδη, τώρα θα δούμε από την άλλη πλευρά έναν πραγματικά τίμιο άνθρωπο, ο οποίος έκανε το καθήκον του και ανιδιοτελώς προσπαθούσε για το καλύτερο της πόλης. Και εδώ βρίσκεται και το ασήκωτο βάρος αυτού του έθνους, και οι δύο έχουν δίκιο σε αυτή την περίπτωση. Και όταν και οι δύο έχουν δίκιο, τότε έχουμε τραγωδία. Δεν είναι τυχαίο που αυτό το είδος (και κάθε είδος) θεάτρου γεννήθηκε από αυτόν τον λαό.

Πλούταρχος: Περί ψυχικής γαλήνης.

Πόθεν γε δὴ πρὸς ἀλυπίαν ψυχῆς καὶ βίον ἀκύμονα χρημάτων ὄφελος ἢ δόξης ἢ δυνάμεως ἐν αὐλαῖς, ἂν μὴ τὸ χρώμενον εὐχάριστον ἦ τοῖς ἔχουσι καὶ τὸ τῶν ἀπόντων μὴ δεόμενον ἀεὶ παρακολουθῆ;

---

Οὔτε τα χρήματα, οὔτε ἡ φήμη, οὔτε ἡ δύναμη ἡ πολιτικὴ μποροῦν νὰ συντελέσουν νὰ μένει ἀτάραχη καὶ γαληνεμένη ἠ ψυχή μας, καὶ ἔτσι ἠ ζωή μας νὰ εἶναι χαρούμενη, ἂν δὲν μπορέσουμε νὰ ἐκτιμήσουμε καὶ νὰ χαροῦμε ἐκεῖνα πὄχουμε καὶ νὰ σβύσουμε τὴ φλογερὴ δίψα γι' ἀπόκτηση ἐκείνων ποὺ στεροὺμαστε.

Αμφίπολη και έρευνα

Πολλά έχουν ακουστεί και έχουν γραφτεί τον τελευταίο καιρό για τον τάφο της Αμφίπολης (έτσι λεγόμενος έως ότου βρεθεί καταλληλότερο όνομα).
Το φλέγον ερώτημα βέβαια περιστρέφεται γύρω από τον τελευταίο ιδιοκτήτη του μνημείου αυτού.
Μετά δε την τελευταία ενημέρωση που δόθηκε από τα μέσα ενημέρωσης, για την απομάκρυνση του συνόλου του σκελετού του νεκρού από τον τάφο για την εξονυχιστική εξέταση, φαίνεται ότι το ενδιαφέρον περισσοτέρων ανθρώπων προσανατολίζεται στην αναμενόμενη απόφαση των επιστημόνων για την ταυτότητά του. Το ενδιαφέρον αυτό έχει ξεφύγει από τα όρια της χώρας μας, αφού ξένα ειδησιογραφικά πρακτορεία, αλλά και έγκριτες εφημερίδες έχουν εκτενέστατα άρθρα για την υπόθεση αυτή.

Μένει όμως ένα τεράστιο ερώτημα. Ένα ερώτημα που τίθεται κάθε φορά που υπάρχει ένα τόσο μεγάλο θέμα που απασχολεί την παγκόσμια κοινότητα. Θα βγει στο φως της δημοσιότητας η αλήθεια;

Είναι τόσο μεγάλο το θέμα, και έχει πάρα πολλές πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις, που είναι τόσο βέβαιο ότι δεν τίθεται πια θέμα αληθείας, αλλά θέμα πολιτικής. Έχοντας στα χέρια τους οι πολιτικοί της σήμερον ένα τέτοιο πρόβλημα, θα καλεστούν να δώσουν την έγκριση και συγκατάθεσή τους για την ανακοίνωση της ταυτότητος του νεκρού. Το πρόβλημα έγκειται ακριβώς στην αυτή έννοια των πολιτικών επί του παρόντος (χωρίς ιδιαίτερη σημασία ο παρών χρόνος, αφού τα τελευταία χρόνια η εξουσία περιορίζεται σε κατοχικές δυνάμεις), οι οποίοι είναι οι ίδιοι που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε εξαθλίωση, φτώχεια, κατάθλιψη, αλλά και στην υπονόμευση της ίδιας της έννοιας της χώρας, χαρίζοντας πέρα από τα κυριαρχικά δικαιώματα, και την ίδια την ιερή αυτή γη στους διεθνείς τοκογλύφους και εγκληματίες της παγκόσμιας εξουσίας. Έχοντας υποχείρια των οικονομικών και εξουσιαστικών υπερδυνάμεων τους Έλληνες πολιτικούς (μεγάλη χάρη τους κάνω να τους καλώ Έλληνες), είναι απολύτως σαφές ότι οι οδηγίες για την επικείμενη ανακοίνωση θα δοθούν έτσι ώστε να εξυπηρετηθούν ΜΟΝΟΝ τα οικονομικά και πολιτικά οφέλη των.

Ποιος προδότης πολιτικός της Ελλάδας θα σηκώσει το ανάστημά του απέναντι στους κυρίαρχους της εξουσίας, αμφισβητώντας τους, και θα δημοσιεύσει το σύνολο των μελετών της ταυτοποίησης του νεκρού της Αμφίπολης;

Ακόμα όμως και αν δοθούν στην δημοσιότητα όλες οι μελέτες, όλα τα αποτελέσματα και όλες οι εργασίες των επιστημόνων που εργάζονται γι΄ αυτό, βαθιά ριζωμένη στο υποσυνείδητο του Έλληνα είναι η πεποίθηση ότι όλα όσα θα παρουσιαστούν είναι ψέματα. Και τελικά δεν έχει και μεγάλη σημασία ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Αφ' ενός, ακόμα και αν οι επιστήμονες αποδείξουν ότι ο νεκρός είναι ο Μέγας Αλέξανδρος (που πολύ αμφιβάλω, καθότι αυτό δεν βολεύει την παρούσα χρονική στιγμή) , θα είναι τόσα τα δημοσιεύματα, οι αντι-μελέτες και τα δημοσιευμένα άρθρα έγκριτων επιστημόνων σε γνωστά επιστημονικά περιοδικά, που θα αποδεικνύεται με την ίδια ευκολία το ακριβώς αντίθετο των επίσημων δημοσιευμάτων. Αφ' εταίρου, αν τα οφέλη από την ανακοίνωση ότι πρόκειται για τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι τέτοια που υπερτερούν σε σχέση με το αντίπαλο δέος της καταρράκωσης της Ελληνικής υπερηφάνειας, τότε δεν θα διστάσουν να κάνουν μία τέτοια ανακοίνωση.

Και τελικά το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, αφού η αλήθεια θυσιάζεται πάντα από την εξουσία (την εκάστοτε εξουσία ανά τους αιώνες), αφήνοντας τον απανταχού Ελληνισμό με μία αίσθηση ανεκπλήρωτου στο στόμα, ίδια με την πίκρα που αφήνει η αλήθεια για την προέλευση της οικονομικής κρίσης.

Ίσως θα ήταν καλύτερα να μείνει ο τάφος ανεξερεύνητος για άλλα πενήντα χρόνια, η ακόμα και για πολλά περισσότερα, έτσι ώστε όταν θα είναι ικανή η Ελλάδα να αποφασίζει έχοντας άξιους  Έλληνες στην πολιτική σκηνή να δώσει στην ανθρωπότητα αυτό που θα έπρεπε να δίνει από την εποχή της κλασσικής Ελλάδας. Την ανάταση της ψυχής μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο, κάνοντάς τον να αισθάνεται πλήρης.

Κλείνοντας, θα ήθελα μόνο να υπενθυμίσω πόσα εκ των αρχαίων τμημάτων των μνημείων έχουν κλαπεί, έχουν πουληθεί από αρχαιοκάπηλους - προδότες εφιάλτες γεννάδιους - ή έχουν καταστραφεί για να απολλέσουμε την ελληνική μας υπερηφάνεια.






Ο Έλληνας όμως ποτέ δεν σκύβει το κεφάλι του. Ακόμα και στους θεούς του, όρθιος μιλάει και τους λατρεύει.
Στην Αμφίπολη δεν είναι ο Μέγας Αλέξανδρος, είναι όλη η Ελλάδα μαζί με τον Μέγα Αλέξανδρο, μαζί με τους ήρωες που πολέμησαν, πολεμάνε και μαζί με αυτούς που δεν πέθαναν ακόμα.

Ευριπίδης

Εν τώδε γαρ κάμνουσιν αι πολλαί πόλεις, όταν τις εσθλός και πρόθυμος ων ανήρ
μηδέν φέρηται των κακιόνων πλέον.

Τι είναι Δημοκρατία

Κατ' αρχάς οφείλουμε αφ' ενός να ανατρέξουμε εις την εφεύρεση της ίδιας της εννοiας της δημοκρατίας, και αφ' εταίρου να ειδούμε που εκατατάσετο κατά την ίδια περίοδο και κατά την περίοδο της άνθισης του πολιτισμού στην κλασική περίοδο.

Η έννοια της δημοκρατίας εγεννήθη εν Ελλάδι, θέτοντας έτσι μοναδικούς κριτές της αξίας της τους δημιουργούς της. Στην ιδανική πολιτεία, η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα ελαφρώς χειρότερο της τυραννίας. Και πως να μην είναι άλλωστε, αφού η απόφασις δια θέματα σημαντικά και εξειδικευμένα, επαφίονται στα χέρια ασχέτων και αδαών ουρακοτάγκων.

Βλέπουμε τις αποφάσεις για εξαιρετικά σημαντικά θέματα όπως της οικονομίας, της υγείας, της εξωτερικής πολιτικής, της ασφαλείας, της παιδείας κλπ. να παίρνονται από επαγγελματίες ψεύτες, λαοπλάνους, ιδιοτελείς υπανθρώπους, που εκτελούν εντολές χωρίς κανέναν ενδοιασμό, θέτοντας την προσωπική τους γλειώδη αναρρίχηση πέρα και πάνω από οποιαδήποτε προσφορά για το λαό. Για εκείνο το λαό τον οποίο ορκίζεται να προστατεύει και να υπηρετεί.

Πλείστα παραδείγματα έχουν υπάρξει στην ιστορία, τα οποία αποδεικνύουν την αποτυχία της δημοκρατίας.

Η λήψη αποφάσεων για μια ομάδα ανθρώπων, ένα τομέα ή έναν κλάδο, γίνεται χωρίς την παραμικρή γνώση της ίδιας της φύσης της ομάδας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λήψη αποφάσεων και η δημιουργία νόμων για τον αγροτικό τομέα, από άτομα τα οποία δεν γνωρίζουν ότι τα λαχανικά φυτρώνουν από την γη και δεν παράγονται απο μηχανήματα εντός εργοστασίων. Νόμοι οι οποίοι καλύπτουν οικονομικά ή συγκεκριμένους
γαιοκτήμονες οι οποίοι έχουν απομακρυνθεί από την ίδια την πρωτογεννή παραγωγή και έχουν εντρυφήσει στο εμπόριο, την λαμογιά και την απατεωνιά με μοναδικό στόχο τον πλουτισμό. Με μοναδικό στόχο τον όλο και μεγαλύτερο πλούτο και χωρίς την παραμικρή υποστήριξη στην ίδια την παραγωγή της γεωργίας και βέβαια χωρίς την βραχυπρόθεσμη ανάπτυξη της.

Όλοι όσοι ψηφίζουν και αποφασίζουν για την τύχη της αγροτικής ανάπτυξης έχοντας σπουδάσει σε περίτρανες χώρες του εξωτερικού και με υψηλότατους βαθμούς αποφοίτησης γνωρίζοντας τέλεια τις έννοιες του χρηματιστηρίου, αλλά και την τέχνη της ρητορικής με χρώμα αποπλάνησης, δεν γνωρίζουν καν πως μυρίζει το χώμα από το οποίο τρέφονται και οι ίδιοι, και ούτε λόγος δεν γίνεται για την γνώση που θα έπρεπε να έχουν για την μαγική διαδικασία της γέννησης από έναν σπόρο, ενός ολόκληρου φυτού που
παράγει καρπούς.

Αντιστοίχως αν πάρουμε για παράδειγμα την Θράκη, περιοχή η οποία τόσο μακρόχρονη έχει ιστορία, τελεί υπο καθεστώς κατάκτησης, θέτοντας τους Θρακιώτες στο περιθώριο, έχει γίνει θέμα ελάσσονος σημασίας, αφού δεν υπάρχει κέρδος το οποίο μπορεί να προκύψει από οποιαδήποτε ενέργεια εκεί. Οι κατά καιρούς ελάχιστες φωνές οι οποίος ομιλούν για την παρούσα κατάσταση, θέτονται αμέσως υπο περιορισμό και αρκετές φορές υπο διωγμό.
Έχοντας πάλι τα ίδια παχύδερμα τα οποία τεχνιέντως κοροϊδεύουν τον λαό, ρητορεύοντας στα μέσα μαζικής εξημέρωσης, συνεδριάζουν για να αποφασίσουν ότι η Θράκη βρίσκεται σε καλή κοινωνική, πολιτική και οικονομική κατάσταση και δεν χρίζει καμίας υποστήριξης. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι είναι αυτοί οι οποίοι χωρίς κανένα δισταγμό θα προχωρήσουν στην άτυπη πώληση της ευρύτερης περιοχής της Θράκης, ευαγγελίζοντας τα λόγια γνωστής πολιτικού που εδήλωσε ευθαρσώς ότι δύναται να χαθούν εθνικές κυριαρχίες για την δημιουργία καλών σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με άλλα λόγια, απαιτείται η πλήρης υποταγή των Ελλήνων στις οικονομικές
διαθέσεις των Ευρωπαίων κυριάρχων. Των Ευρωπαίων που δημιούργησαν μια νέα οικονομική αυτοκρατορία με γεύση 3ου Ράιχ, και με προσκυνημένους υπηκόους. Και όλα αυτά με την σημαία της πλήρους δημοκρατίας.

Γνωστή επίσης είναι και η "αστεία" ιστορία που λέει ότι: "Δημοκρατία είναι τέσσερεις λύκοι και ένα πρόβατο ψηφίζουν τι θα φάνε για βραδυνό."

Και πως αλλιώς μπορεί κάποιος να δεί την δημοκρατία, αν όχι σαν ένα τσούρμο από φοβισμένους και παραπλανημένους υποτελείς που κρύβονται πίσω από την ισχύ της μάζας για να προστατεύσουν τις μίζερες, υπόδουλες ζωούλες τους ώστε να μην αλλάξουν τα ελάχιστα κατακτημένα της παγωμένης νύχτας που λένε βίο. Μόνο που αγνοούν ότι ο βίος περιλαμβάνει την βία, την δράση, την κίνηση. Ο βίος είναι αυτό το οποίο δημιουργεί ο κάθε ένας από τους ανθρώπους που αποτελούν μια κοινωνία. Την κοινωνία την οποία αν
δεν παλέψουν να την κρατήσουν στο ύψος της Αρετής της ομάδας, του λάβαρου που υψώνουν, δεν αξίζει την ίδια την ύπαρξη, την επιβίωσή της στο θαύμα που λέγεται ζωή.

Δημοκρατία καλείται αυτό το οποίο ελαχιστοποιεί και μειώνει την ύπαρξη, την ανδρεία και τον ηρωισμό που ορίζει τον δρόμο για την κατάκτηση της θέσης του ημίθεου. Δημοκρατία είναι ο φόβος της υποστήριξης του δικαίου του ενός, ακόμα και όταν αυτό σημαίνει την απώλεια της προσωπικότητας. Δημοκρατία είναι η εθελούσια παραμονή εντός της στάνης του τσομπάνη, με πρόσχημα την ασφάλεια, πλαστή και αυτή, για την θυσία και σφαγή της μάζας στο όνομα των αρχόντων που βρίσκονται πολύ μακρυά και έξω από την δημοκρατία. Και είναι πασιφανές ότι η δημοκρατία δεν προστατεύει, αλλά
εγκλωβίζει τον άνθρωπο, όπως αντίθετα γίνεται με τους άρχοντες που είτε με την οικονομική εξουσία, είτε με την εξουσία του κλήρου, είτε με την πολιτική, απόλυτη πολιτική εξουσία, δεν παρέχουν κανένα δικαίωμα επιλογής σε κανέναν. Δρούν, πράττουν και αποφασίζουν χωρίς την ανάγκη της μάζας, του λαού, της δημοκρατίας. Έχουμε δεί όλοι πολιτικούς που αν δεν βρίσκονταν στην θέση του εξουσιαστή θα είχαν καταδικαστεί ακόμα και σε θάνατο σε κάποια μέρη του κόσμου, να βρίσκονται ακόμα και κατήγοροι.

Πέρα και πάνω από τους πολιτικούς όμως βρίσκονται αυτοί οι οποίοι χρησιμοποιούν την δημοκρατία ως όπλο χειραγώγησης και χαλιναγώγησης όλου του πλανήτη. Και είναι πασιφανέστατο πως υπάρχει μια τεράστια προσπάθεια εξάπλωσης του ιδίου αυτού πολιτεύματος σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Και είναι τουλάχιστον "απάνθρωπο" για αυτούς να υπάρχει μέρος στον κόσμο που να μην είναι δημοκρατικό.

Δημοκρατία διαλέγουν δύο και μόνον ομάδες ανθρώπων, αυτοί που δεν μπορούν να ζήσουν ελεύθεροι, και αυτοί που θέλουν να ελέγχουν μέσω αυτής.

Αν αναλογιστεί κανείς την σημερινή κατάσταση σε όλες τις δημοκρατικές χώρες, και το αποτέλεσμα που έχουν σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι: "Η δημοκρατία είναι ένα αποτυχημένο πολίτευμα" αλλά και ότι τα πολιτεύματα τα οποία παρήγαγαν πολιτισμό, δεν ήταν αυτά τα οποία είχαν δημοκρατία. Ξεκινώντας από τους Έλληνες που δημοκρατία είχαν τα τελευταία χρόνια πριν από την αρχή της πτώσης με την κυριαρχία της Ρώμης επί των Ελληνικών εδαφών, και
επεκτείνοντας σε όλους τους μεγάλους πολιτισμούς, γνωστούς και μη, από την αρχαία Αίγυπτο, την Ινδία, τους Ίνκας, τους Μάγιας, τους Ασντέκους, τους Ασσύριους και τόσους άλλους, δεν θα δει κανένα δημοκρατικό πολίτευμα πουθενά.

Δεν πρέπει να συγχέει κανείς την Πνύκα στην αρχαία Αθήνα, στην οποία η διαφορά είναι ότι όλοι όσοι ενεπλέκονταν σε θέματα τα οποία άπτονταν μαζικής συζητήσεως, μπορούσαν να εκθέσουν την γνώμη τους. Βέβαια, παρ' όλα αυτά, ακόμα και σε εκείνη την εποχή οι ρήτορες, κάτι σαν τους σημερινούς πολιτικούς μπορούσαν να παραπλανήσουν με την τέχνη τους, φτάνοντας στο ίδιο αποτέλεσμα που φτάνουν και σήμερα οι πολιτικοί.

Ένα εντελώς αντίθετο με την δημοκρατία πολίτευμα επεβλήθη από την Πεισίστρατο, ο οποίος παρόλο που τεχνιέντως και δολίως ανέβηκε στην εξουσία τρις, έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους καλύτερους, δικαιότερους και αποδοτικότερους άρχοντες της αρχαίας Αθήνας. Είναι εμφανές ακόμα και από αυτό ότι σε θέματα στα οποία δεν έχει αναλωθεί ο κάθε πολίτης, ενδέχεται και να μην μπορεί να αποφασίζει ορθώς.

Δεν σημαίνει όμως ότι η έλλειψη δημοκρατίας θα δώσει την θέση της καθ' οιονδήποτε τρόπο στην αναρχία, ή στην έλλειψη ελευθερίας. Αντιθέτως είτε με κάποιο γνωστό πολίτευμα το οποίο δύναται να παράσχει στους πολίτες της πόλεως στην οποία ασκείται τον βέλτιστο βίο, και την ελευθερία που αρμόζει, είτε με την έλλειψη πολιτεύματος και την αντικατάστασή του με την παιδεία εις το σύνολο των ατόμων, δύναται να είναι απείρως καλύτερο από την ίδια την δημοκρατία.

Βεβαίως μπορεί κάποιος να πει ότι η δημοκρατία δεν είναι αυτό το οποίο φαίνεται παραπάνω ή ότι δεν είναι η έννοια της δημοκρατίας αυτό το οποίο αναγνωρίζουμε ως πολίτευμα στον παρόντα χρόνο. Υπό την ίδια έννοια, αυτό το οποίο έχει ως ιδανικό ο καθ' εις σίγουρα δεν βρίσκει σύμπνοια με την ίδια την έννοια της δημοκρατίας ως πολίτευμα. Ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά, αν διαχωριστεί από ότι του έχει εμφυτευτεί από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης και όλα τα βιβλία και δημοσιεύματα τα οποία εξυμνούν την δημοκρατία, μπορεί να διακρίνει την βέλτιστη κατάσταση βίου στην οποία πολιτεύματα σαν την επιφαινόμενη δημοκρατία δεν έχουν ουδεμία θέση.

Ελευθερία επιλογής...

Δεν είναι η ελευθερία αυτό για το οποίο πολέμησαν οι πρόγονοι, δεν είναι η δημοκρατία, δεν είναι το χρήμα, δεν είναι τίποτε που σε οδηγεί μονάχα από έναν δρόμο. Η δημοκρατία δεν είναι δημοκρατία αν δεν έχει εναλλακτικά συστήματα, η ελευθερία δεν είναι πραγματική αν δεν έχεις επιλογές.

Η ελευθερία της επιλογής είναι αυτό για το οποίο πολεμάνε όλοι. Επιλογή μεταξύ του ενός και του άλλου. Και τι καλύτερο παράδειγμα από τους Έλληνες που πάντα βρίσκονται σε μια έριδα μεταξύ δύο πόλων. Ν.Δ. - Πασόκ, αριστερά - δεξιά, ολυμπιακός - παναθηναϊκός, Αργοστόλι - Ληξούρι, Χανιά - Ηράκλειο.
Ναι ρε, είμαστε ελεύθεροι γιατί μπορούμε και θέλουμε να επιλέγουμε μεταξύ των δύο, αλλά και γιατί έχουμε την μαγκιά να έχουμε και την τρίτη εναλλακτική, το ΚΚΕ, το σοσιαλισμό, την ΑΕΚ, το Ρέθυμνο και άλλα τόσα παραδείγματα που δείχνουν την ικανότητα αυτού του λαού να μπορεί και να επιλέγει. Μπορούμε να διαλέγουμε ακόμα και το λάθος. Αυτό είναι ελευθερία. Ελευθερία δεν είναι το δόγμα του σωστού. Τι είναι σωστό εξ' άλλου;
Να είμαστε όλοι δημοκράτες και να μην επιτρέπεται να είναι κανείς κομμουνιστής;
Να είμαστε όλοι αριστεροί και να μην επιτρέπουμε να υπάρχουν εθνικιστές;
Να είμαστε όλοι Ληξουριώτες και να πεθάνουν όλοι οι Αργοστολιώτες;
Να καταργηθούν οι άλλες ομάδες και να είμαστε όλοι ΠΑΟΚ;

Αλήθεια αν έμενε μόνο μια ομάδα και έπρεπε όλοι να είμαστε οπαδοί αυτής της ομάδας, τότε με ποιόν θα έπαιζε αυτή η ομάδα για να προσφέρει θέαμα;
Και ναι, κάνουμε επεισόδια στα ματς, αλλά αυτό δεν είναι και η αναψυχή του παιχνιδιού; Πως αλλιώς να ζήσεις την ένταση; Δεν είμαστε Άγγλοι, που καβγαδίζουν σε ένα μπαρ για να ξεδώσουν. Είμαστε Έλληνες που βρίσκουμε την αιτία για να το κάνουμε με στυλ πολεμικό, με ένταση στις φρένες και αναμμένα αίματα. Καβγαδίζουμε επιλέγοντας πλευρές και αυτό μας κάνει να είμαστε στρατιώτες της επιλογής μας.

Η επιλογή είναι και θα παραμείνει βασική έννοια της ελευθερίας.
Οι σημερινοί δημοκράτες, αφήνουν τον λαό να αποφασίσει, αρκεί να έχει παραμυθιαστεί αρκετά, να κινείται μέσα στα στενά πλαίσια των επιλογών που τελικά είναι μια. Οι σημερινοί δημοκράτες δεν διαφέρουν καθόλου από τους τυράννους του παρελθόντος. Τι γίνεται αν κάποιος αποφασίσει να πολιτευτεί και δεν ανήκει σε κανένα κόμμα, σε κανέναν συνδυασμό; Δεν έχει καμία ελπίδα.

Η επιλογή είναι αυτή που κάνει και τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου να μπορούν να λειτουργήσουν και είτε ισόρροπα, είτε ανισόρροπα, να μπορέσουν να επιλέξουν αυτό το οποίο είναι ορθό για την δική τους κρίση, στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, για την δική τους ζωή με τον δικό τους βίο.

Ελευθερία σημαίνει επιλογή. Επιλογή μεταξύ των άκρων και της μέσης. Αυτό είναι που ευαγγελίζονται οι δημοκράτες και το πολεμάνε με όλα τα όπλα που διαθέτουν. Ο πιο βαρύς οπλισμός που διαθέτουν, τα ΜΜΕ, χειραγωγούν την ίδια την γνώμη που σχηματίζεται γύρω από όλα τα φλέγοντα ζητήματα. Και είναι η ίδια, αυτή η ανισορροπία που κάνει τον Ελληνικό λαό να διαφεύγει και να γλιστράει σαν χέλι από τις στενωπούς που τον βάζει η κάθε εξουσία. Η εξουσία που σαν στόχο έχει την εγκατάσταση παρωπίδων και την οριοθέτηση των επιλογών.

Επιλογή είναι η αντιπολίτευση για τον γόνιμο διάλογο. Είναι η αντίθετη γνώμη στην επιστημονική κοινότητα, που καθιστά αυτομάτως τον ερευνητή υπεράνω των τετριμμένων και των δογμάτων της επιστήμης. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρχει ανακάλυψη, έτσι οι αρχαίοι πρόγονοί μας έφτασαν σε δυσδιάκριτα ύψη σε όλους τους τομείς. Ακόμα και αυτό το χαρακτηριστικό να βρίζουν του ίδιους τους θεούς τους είναι η ελευθερία της επιλογής και της κρίσης. Ελεύθερο πνεύμα είναι αυτό το οποίο δεν δέχεται απριόρι ότι του σερβίρει το καθεστώς. Το να απαγορεύει η δεξιά την ύπαρξη ή την γνώμη της αριστεράς ή να κωφαίνει και να εθελοτυφλεί η αριστερά σε ότι και να πει η δεξιά ασχέτων αν είναι σωστό, είναι η στενή με παρωπίδες άποψη. Πιστεύοντας και οι δύο αντίθετες παρατάξεις πως μόνο η δική τους γνώμη και άποψη είναι απολύτως σωστή· είναι η Αλήθεια.

Ξυπνήστε και ακούστε. Μάθετε και διερευνήστε. Μάθετε να επιλέγετε το ορθό μεταξύ των απόψεων εντός του χάους. Αυτή είναι η ελευθερία. Αυτό είναι που μπορεί να ελευθερώσει τον άνθρωπο και να του αφαιρέσει τις παρωπίδες. Μην δέχεστε χωρίς κρίση ότι και να σας πουν. Αμφισβητήστε, ακόμα και τον ίδιο σας τον εαυτό. Τότε ίσως μπορέσετε και ακούσετε την φωνή της Αλήθειας.

Έσο Ελεύθερος!